Czteropiętrowa kamienica narożna Piotrkowskiej i Narutowicza z lat 1912-1913, której nieregularna fasada powstała, gdy nowy budynek Eisnerów wchłonął starszą zabudowę stojącą na tej samej posesji.
Okazała, czteropiętrowa kamienica u zbiegu Piotrkowskiej i Narutowicza, dawnej ulicy Dzielnej, zamyka narożnik pierzei w sposób, który do dziś rzuca się w oczy nieregularną, asymetryczną fasadą. To efekt sposobu, w jaki powstawała - nowy budynek wchłonął starszą zabudowę stojącą na tej samej posesji.
Pierwotna, szeroka działka oznaczona numerem 193, obejmująca dzisiejsze adresy Piotrkowska 50 i 52, została podzielona w 1825 roku. Jej południową, narożną część odziedziczył w 1851 roku Karol Wilhelm Kittlaus, który wystawił na niej parterowy dom murowany. Rok później nieruchomość kupił kupiec Antoni Sperlich, a w 1874 roku sprzedał ją małżeństwu Sury i Abrahama Dobranickich. To oni, w połowie lat siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku, wznieśli okazałą, dwupiętrową kamienicę frontową od strony ulicy Dzielnej, liczącą trzynaście osi elewacji.
W latach 1881-1891 właścicielem posesji był Berko Kenig, a po jego śmierci w 1887 roku zarządzali nią spadkobiercy. Od lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku aż do 1938 roku Szapsia i Chana Eisnerowie stopniowo wykupywali zachodnią część nieruchomości od rodziny Kenig, budując w ten sposób podstawę pod przyszłą, dużą inwestycję.
W latach 1912-1913 Eisnerowie wznieśli na rogu Piotrkowskiej i Dzielnej okazałą, czteropiętrową kamienicę narożną, według projektu z 1912 roku, w dokumentacji określaną jako dom pięciopiętrowy. Nowy budynek wchłonął część starszej zabudowy stojącej na posesji, co dało w efekcie niesymetryczną elewację, widoczną do dziś. W lutym 1933 roku Szapsia Eisner sprzedał nieruchomość spółce akcyjnej Handel Włókienniczy S. Eisner Spółka Akcyjna.
W drugiej połowie dziewiętnastego wieku, w budynku poprzedzającym obecną kamienicę, pod adresem znanym wówczas jako Nowy Rynek 2, działał od 1860 roku pierwszy w Łodzi zakład litograficzny, prowadzony przez Feliksa Gotza. Zakład zamknięto po tym, jak właściciela zesłano na Syberię za druk materiałów powstańczych w czasie powstania styczniowego.
Kamienica sąsiaduje z Kamienicą Franciszka Fiszera pod numerem 54 i stoi kilkadziesiąt metrów od Kamienicy Izraela Poznańskiego pod numerem 51.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się