Narożna kamienica Piotrkowskiej i Narutowicza z 1876 roku, zdobiona rzeźbionymi głowami lwów w rustykowanym parterze, odrestaurowana w latach 2015-2016 do formy zbliżonej do pierwotnej.
Narożna kamienica przy Piotrkowskiej 54, na styku z ulicą Narutowicza, wiąże się z nazwiskiem fabrykanta Franciszka Fischera, zapisywanego czasem po polsku jako Fiszer. To jeden z niewielu budynków w tej części pierzei, które przeszły w ostatnich latach gruntowną renowację i dziś prezentują się w formie zbliżonej do pierwotnej.
Plac oznaczony w księgach numerem 115 objął w 1834 roku tkacz Prokop Luniak. W kolejnych dekadach właścicielami byli między innymi krawiec Ignacy Lissner i Krystian Kunkel, a od 1848 roku całość nieruchomości należała do Franciszka Pietschmanna, jednego z większych łódzkich producentów tkanin wełnianych na początku lat pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku. Na początku lat sześćdziesiątych posesję kupił Franciszek Fischer senior, tkacz przybyły z Rumburku w Czechach.
Po śmierci Fischera seniora w 1862 roku posesja przeszła na wdowę Teresę, a potem na syna, Franciszka Fischera juniora. To za jego czasów, w 1876 roku, według projektu architekta Hilarego Majewskiego, powstała dwupiętrowa kamienica narożna, licząca osiem osi elewacji od strony Piotrkowskiej i sześć od strony Narutowicza.
Fasada reprezentuje eklektyzm z przewagą elementów renesansowych. Rustykowany parter zdobią dekoracyjne zworniki w formie rzeźbionych głów lwów, a okna wyższych kondygnacji ujęto w pilastry z łukowymi nadprożami, ozdobionymi motywami roślinnymi. Budynek jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych pod numerem A/341, na mocy decyzji z 29 października 1993 roku.
W latach 1889-1890 Franciszek Fischer wzniósł też sąsiedni, okazały pałac przy dzisiejszej Narutowicza 1, wówczas Dzielnej 1, według projektu architekta Edwarda Kreutzberga. Oba budynki, kamienica i pałac, są jedynymi w południowej pierzei ulicy Narutowicza, których nie wyburzono w okresie Polski Ludowej.
Około 1900 roku w kamienicy działało dziewięć sklepów, w tym delikatesy i przedstawicielstwo handlu herbatą. W okresie międzywojennym mieściło się tu biuro fabryki włókienniczej. Po drugiej wojnie światowej budynek znacjonalizowano i zaadaptowano na lokale handlowe, a w latach 2015-2016 przeszedł renowację obejmującą wymianę dachu, remont elewacji i rekonstrukcję detali architektonicznych. Rodzina Fischerów pozostawała właścicielem nieruchomości przynajmniej do lat dwudziestych dwudziestego wieku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się